ترساندن ژاپنی وغرور ملی ایرانی

 

ژاپنی ها همان کلاس اول دبستان، اتمام حجت می کنند با بچه هایشان،

 می ترسانند، درس اول هم جغرافیا است؛ نقشه ژاپن را  جلوی بچه ها

می گذارند و می گویند: ببینید این ژاپن کوچولوی ماست، ببینید!

ژاپن ما نفت ندارد، گاز ندارد، معدن ندارد، زمینش محدود است و

جمعیتش زیاد و... لیست «نداشته ها» را به بچه ها گوشزد میکنند،

خیلی خودمانی بچه هایشان را می ترسانند...
 
در ژاپن نظام آموزشی فهرست مشاغل مورد نیاز جامعه را از همان اول کار،

 به «بچه ها»گوشزد میکند، حتی حجم موضوعات درسی کتابهای درسی در

 ژاپن،یک سوم اروپااست،چون ژاپنیهامعتقدند«عمق» بهتراز«وسعت» است!

حالا این را مقایسه کنید با کتابهای درسی و حتی رسانه های ما-از هر جناح و

 طیف، مخالف وموافق- که از همان اول مدام در گوش بچه ها می خوانند:

«ای ایران،ای مرز پرگهر،سنگ کوهت در و گوهر است» و...

 در دبستان هم، اولین درس ما تاریخ است، نه برای عبرت، بلکه شرح

«افتخارات گذشته»، اگر گربه جغرافیایی را هم بگذارند جلوی بچه ها،

باغرور میگویند:« بچه ها ببینید! ایران همه چیز دارد! ایران نفت دارد،

 گاز دارد، جنگل دارد، دریا دارد و...» نتیجه اش میشود احساس «داشتن»

و «غنای کامل» وایجاد تلفیقی از تنبلی اجتماعی و حتی طلبکاری که به

 اشتباه به آن میگوییم غرور ملی. با این وصف، کودکان و جوانان و مدیران

 و نسل جدید ما باید برای چه «چیزی» تلاش کنند؟ این میشود که بچه های

ما فکر و ذکرشان، میشود دکترشدن، مهندس شدن و خلبان شدن، یعنی

 شغل های رویایی و به شدت مادی – که نفع و رفاه «شخص»

 در آن حرف اول و آخر را میزند نه نیاز کشور ...

نویسنده : ؟؟

منبع :وبلاگ گیله مرد

[ ۱۳٩۳/٧/۱٦ ] [ ٢:٤٠ ‎ب.ظ ] [ م . میرزایی ]